شکاف میان میدان و روایت

به گزارش  پایگاه خبری تحلیلی «صبح قزوین» نفیسه مهرداد خبرنگار این رسانه در یادداشتی نوشت: در روزهایی که فضای معنویِ موسم به حج، جان‌های مشتاق را به‌سوی قبله‌ آمال فرا می‌خواند، در میانه میدان‌های نبرد، واقعیتِ «جنگ» روایت متفاوتی را می‌طلبد.

وقتی دیپلماسی در راهروهای بی‌خبری قدم می‌زند و میدان، درگیرِ نبردی بی‌پرده است، شکاف میان این دو روایت به پاشنه آشیلِ امنیت ملی تبدیل می‌شود.

واقعیتِ جاری در تنگه هرمز نه در میزهای مذاکره، که با زبانِ قدرت نوشته می‌شود؛ جایی که برای عبور از طوفان، نیازمندِ وحدت میان اقتدار نظامی و صداقتِ رسانه‌ای هستیم، نه دل‌خوش کردن به وعده‌های پوشالی.

یکی از جدی‌ترین آسیب‌های وارد بر حوزه دیپلماسیِ اخیر، «انفعال رسانه‌ای» تیم مذاکره‌کننده است. وقتی سفر مقامات عالی‌رتبه کشور به مقاصد حساس منطقه‌ای، نه از رسانه‌های داخلی که از خطوط خبری آژانس‌های غربی نظیر رویترز مخابره می‌شود، زنگ خطرِ «باخت در جنگ روایت‌ها» به صدا درآمده است.

پنهان‌کاریِ غیرضروری در شرایطی که اشراف اطلاعاتی دشمن بر تحرکات ما بر کسی پوشیده نیست، نه تنها به شفافیت کمکی نمی‌کند، بلکه فضای داخلی را مستعد پذیرش روایت‌های تحریف‌شده‌ دشمن می‌سازد.

متاسفانه ضعف اطلاع رسانی مانند همیشه به بحران اصلی در کشور تبدیل شده است. به دلیل ناآگاهی مسئولان امر نسبت به امر رسانه و اهمیت اطلاع رسانی دقیق و حساب شده، همواره دشمن توانسته بر روند حوادث سوار و روایت خود را منتقل کند.

آنچه در تنگه هرمز و فراتر از آن در حال رخ‌دادن است، چیزی فراتر از تنش‌های معمول دیپلماتیک است؛ ما در وضعیت «جنگ» هستیم. اشراف اطلاعاتی جمهوری اسلامی بر تحرکات دشمن از اردن تا سواحل مدیترانه، و پاسخ‌های قاطع به استقرار سامانه‌های پدافندی در کشورهای منطقه، نشان می‌دهد که منطقِ حاکم بر صحنه، زبانِ قدرت است.

طی روزهای اخیر بارها تروریست‌های آمریکایی برای فراری دادن نفتکش از تنگه هرمز تلاش کردند که هربار شکست خوردند، نیمه شب گذشته یک نفتکش آمریکایی با خاموش کردن سیستم راداری خود قصد عبور از تنگه هرمز را داشت که با اقدام سریع و قاطع نیروی دریایی سپاه و شلیک به سمت آن، مجبور به توقف و بازگشت شد.

در مقابل، ارتش تروریستی آمریکا به زمین سوخته‌ای در اطراف بندرعباس شلیک کرد. به دنبال تعرض سحرگاه امروز ارتش متجاوز آمریکا فرزندن غیور ایران در سپاه پاسداران با پرتابه‌های هوایی، پایگاه هوایی آمریکایی به عنوان مبدا تجاوز، در ساعت ۴/۵۰ دقیقه هدف قرار داد تا دشمن بداند، تجاوز بدون پاسخ نخواهد ماند و در صورت تکرار، پاسخ‌ها قاطع تر خواهد بود. 

با توجه به تضاد منافع اساسی بین ایران و آمریکا که چیزی شبیه به تفاوت آب و نفت است، بدبینی کامل به نتیجه‌بخش بودن مذاکرات منطقی است. مذاکرات تنها در صورتی می‌توانند موفق باشند که پیش‌شرط‌های ایران، مانند آزادسازی پول‌ها، پایان دادن به محاصره و توقف جنگ در لبنان، پذیرفته شوند؛ امری که عملاً غیرممکن به نظر می‌رسد. اظهارات برخی چهره‌های داخلی و رویکرد ترامپ و غرب، که ماهیتی دیکتاتورمآبانه دارد، مذاکره در چنین فضایی را بی‌معنی و «باد هوا» جلوه می‌دهد.

امروز، نیروهای مسلح در سواحل و تنگه‌ها، با اشرافی کامل، آماده پاسخ به هرگونه تجاوزند. اما این تنها نیمی از ماجراست؛ نیم دیگر، پشتیبانیِ اجتماعی و حفظ روحیه مقاومت در فضای عمومی است. پویش‌های مردمی برای حمایت از رزمندگان، نشان‌دهنده پیوند عمیق میان جامعه و میدان است.

در نهایت، باید گفت که دیپلماسیِ بدون پشتیبانیِ «روایتِ صادقانه» و «اقتدار نظامی»، تنها یک رویه دیوان‌سالارانه است که در طوفانِ حوادثِ منطقه، زودتر از آنچه تصور شود، رنگ می‌بازد.

امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیازمندِ هم‌افزایی میان قلمِ خبرنگار، تریبونِ مذاکره‌کننده و ماشه رزمنده هستیم؛ سه ضلعی که بقای ما را در میانه این تندباد تضمین می‌کند.