روایت یک تشییع کمنظیر در نجف و کربلا؛
خوش داشتند حُرمت مهمان کربلا را
۹۰ بازدید
به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «صبح قزوین»؛ نجف و کربلا، صحنه یکی از کمنظیرترین بدرقههای تاریخ تشیع بودند. از نخستین ساعات بامداد، خیابانهای منتهی به حرم امیرالمؤمنین(ع) مملو از مردمی شد که با اشک، نوحه و بیرقهای عشایری، برای وداع با رهبر شهید انقلاب اسلامی گرد آمده بودند؛ مردمی که ساعتها زیر گرمای سوزان خورشید ایستادند و حتی یک شب بیخوابی نیز از شوق دیدار آخر محبوبشان نکاست.
چهرههایی آفتابسوخته، پاهایی خسته و چشمهایی اشکبار، تصویری بود که امروز در نجف به چشم میخورد؛ اما هیچیک از این سختیها در برابر اشتیاق مردم برای بدرقه مهمان عزیزشان معنا نداشت. گویی همه آمده بودند تا دین خود را به مردی ادا کنند که عمرش را برای اسلام، امت و مقاومت صرف کرد.
نجف؛ شهری که حرمت مهمانش را نگه داشت
توصیف آنچه امروز در نجف گذشت، آسان نیست. میلیونها نفر از شهرهای مختلف عراق خود را به نجف رساندند و از ساعتهای ابتدایی صبح، مسیر تشییع را پر کردند. بسیاری روی زمین نشسته بودند و ساعتها منتظر ماندند تا تنها برای لحظهای پیکر رهبر شهید را بدرقه کنند.
در میان جمعیت، بیرقهای رنگارنگ عشایر عراق بیش از هر چیز جلب توجه میکرد؛ بیرقهایی که در فرهنگ عشایری عراق و خوزستان، نماد هر عشیره بزرگ است و تنها برای شخصیتهایی بسیار عزیز و استثنایی از خانهها خارج میشود. حضور گسترده این پرچمها، خود روایتگر جایگاه ویژه رهبر شهید در دل مردم عراق بود.
همزمان با عبور پیکر مطهر از جوار حرم امیرالمؤمنین(ع)، نور غروب و انعکاس آن بر گنبد و صحن مطهر، تصاویری ماندگار خلق کرد؛ تصاویری که بسیاری آن را «نورپردازی آسمانی» این بدرقه تاریخی توصیف کردند.
مواکبی که میزبان دلهای داغدار بودند
در کنار بدرقه باشکوه، جلوه دیگری از این میزبانی تاریخی در موکبهای مردمی عراق دیده میشد. صدها موکب در مسیر نجف تا کربلا، بیوقفه از زائران و عزاداران پذیرایی میکردند؛ از توزیع آب خنک و غذا گرفته تا چای، استراحتگاه و خدمات رفاهی.
خادمان حرمهای مطهر و مردم عراق، با رویی گشاده و تمام توان، خود را خادم مهمانان امام شهید میدانستند و تلاش میکردند رنج ساعتها انتظار و گرمای طاقتفرسا را از دوش زائران بردارند. مهماننوازی عراقیها در این مراسم، تنها یک رسم نبود؛ جلوهای از عشق و ارادتی بود که در جایجای مسیر تشییع به چشم میخورد.
شعارهایی از دل مقاومت
خادمان حرمهای مطهر و مردم عراق، با رویی گشاده و تمام توان، خود را خادم مهمانان امام شهید میدانستند و تلاش میکردند رنج ساعتها انتظار و گرمای طاقتفرسا را از دوش زائران بردارند. مهماننوازی عراقیها در این مراسم، تنها یک رسم نبود؛ جلوهای از عشق و ارادتی بود که در جایجای مسیر تشییع به چشم میخورد.
شعارهایی از دل مقاومت
در طول مسیر، شعارهای مردم عراق لحظهای قطع نمیشد. یکی از شعارهایی که بیش از همه شنیده میشد، این جمله بود:
«ما ضم روحه یا حسین ابنک»
شعاری که در ترجمه آن آمده است: «ای امام حسین(ع)، پسرت خودش را پنهان نکرد؛ شجاعانه در میدان ایستاد و شهید شد.»
این شعارها تنها سوگواری نبود؛ تجدید عهدی بود با مسیر مقاومت و آرمانی که مردم عراق معتقدند رهبر شهید برای آن جان خود را تقدیم کرد.
خستگی که در برابر عشق رنگ باخت
ساعتها انتظار، گرمای سوزان تابستان عراق و ازدحام میلیونی جمعیت، توان بسیاری از زائران را گرفته بود. در گوشهوکنار نجف و کربلا، مردان سالخورده، جوانان و حتی کودکان را میشد دید که برای دقایقی روی چمنها، پیادهروها و صحنهای حرم چشم بر هم گذاشته بودند.
خوابی کوتاه میان انتظاری طولانی. اما این خستگی، پایان حضورشان نبود؛ هر بار با شنیدن خبر نزدیک شدن پیکر مطهر، دوباره برمیخاستند و خود را به مسیر تشییع میرساندند.
خوابی کوتاه میان انتظاری طولانی. اما این خستگی، پایان حضورشان نبود؛ هر بار با شنیدن خبر نزدیک شدن پیکر مطهر، دوباره برمیخاستند و خود را به مسیر تشییع میرساندند.
کودکان؛ کوچکترین زائران یک بدرقه بزرگ
در میان انبوه عزاداران، حضور کودکان، روایت دیگری از این دلدادگی بود. کودکانی که کنار تصویر رهبر شهید یا در آغوش پدرانشان، خسته از ساعتها انتظار به خواب رفته بودند؛ تصاویری که بیآنکه سخنی بگویند، عمق این حضور را روایت میکردند.
انگار خانوادههای عراقی نمیخواستند هیچکس، حتی کوچکترین عضو خانواده، از بدرقه مهمان کربلا جا بماند. این قابها، بیش از هر شعار و سخنی، از عشقی حکایت داشت که نسل به نسل در دل مردم عراق جریان دارد.
انگار خانوادههای عراقی نمیخواستند هیچکس، حتی کوچکترین عضو خانواده، از بدرقه مهمان کربلا جا بماند. این قابها، بیش از هر شعار و سخنی، از عشقی حکایت داشت که نسل به نسل در دل مردم عراق جریان دارد.
از نجف تا کربلا؛ انتظار دهساعته عاشقان
مسیر تشییع در نجف، حدود شش کیلومتر بود؛ مسیری که با وجود آغاز بهموقع مراسم، عبور کامل پیکر از آن نزدیک به چهار ساعت به طول انجامید.
با نزدیک شدن پیکر مطهر به کربلای معلا، موج انتظار نیز به اوج رسید. در بابالقبله حرم حضرت عباس(ع)، هزاران نفر از مردم عراق بیش از ۱۲ ساعت چشمانتظار رسیدن کاروان تشییع ماندند؛ انتظاری که نه گرمای هوا، نه خستگی و نه گذر زمان، ذرهای از شور و اشتیاق آنان برای بدرقه امام شهید امت نکاست. با ورود پیکر مطهر به این مسیر، اشک، نوحه و هروله عزاداران، صحنههایی کمنظیر را در کربلا رقم زد.
اما آنچه در کربلا رخ داد، ابعادی فراتر داشت.
هزاران نفر از ظهر در خیابانهای منتهی به بینالحرمین مستقر شده بودند و با وجود گرمای هوا، بیش از ۱۲ ساعت انتظار کشیدند. با گذشت ساعتها از زمان اعلامشده، نهتنها جمعیت متفرق نشد، بلکه هر لحظه بر شمار عزاداران افزوده میشد.
ورود پیکر مطهر به شارعالعباس(ع) در بامداد، موج تازهای از اشک، شیون و عزاداری را در میان مردم ایجاد کرد؛ تا جایی که تصاویر منتشرشده از بینالحرمین، تنها گوشهای از انبوه جمعیت را نشان میداد و بسیاری معتقد بودند هیچ دوربینی قادر به نمایش وسعت واقعی این حضور نیست.
زنان عراق؛ عزادارانی که کمتر دیده شدند
اگرچه بیشتر تصاویر منتشرشده مربوط به جمعیت مردان بود، اما در کنار آنان، زنان عراقی نیز حضوری گسترده و چشمگیر داشتند.
عصر امروز، مجلس ترحیم ویژه بانوان در نجف برای خانواده رهبر شهید برگزار شد. زنان عراقی با اشک و سوگواری، خود را شریک غم دختران و خانواده ایشان میدانستند و در فضایی سرشار از اندوه، یاد امام شهید امت را گرامی داشتند.
تشییعی که در حافظه تاریخ ماندگار شد
برآوردهای اولیه هیئت اطلاعرسانی حشدالشعبی حاکی از آن بود که شمار شرکتکنندگان در مراسم، از چهار میلیون نفر فراتر رفته است؛ آن هم در شرایطی که هنوز پیکر مطهر وارد مسیر اصلی تشییع نشده بود.
به دنبال استقبال کمنظیر مردم عراق، برنامه انتقال پیکر به ایران نیز با تأخیر همراه شد و زمان برگزاری مراسم تشییع در مشهد مقدس تغییر کرد.
آنچه در نجف و کربلا رقم خورد، صرفاً یک مراسم تشییع نبود؛ نمایش کمنظیری از پیوند ملت عراق با شخصیتی بود که او را رهبر مقاومت، حامی مستضعفان و خدمتگزار امت اسلامی میدانستند.
مردمی که ساعتها زیر آفتاب ایستادند، شب را در خیابانها به صبح رساندند و با اشک و نوحه، مهمان خود را بدرقه کردند؛ بدرقهای که بیتردید در حافظه تاریخی عراق و جهان اسلام برای سالهای طولانی باقی خواهد ماند.
و سرانجام، پس از ساعاتی طولانی از بدرقهای بینظیر؛ پس از اشکهای نجف، انتظارِ بابالقبله و موج خروشان عزاداران در مسیر بینالحرمین، پیکر مطهر امام خامنهای به کربلای معلا رسید. گویی جانِ ایران، خسته از این وداع بزرگ، در آغوش امام حسین(ع) آرام گرفت.
کربلا امشب تنها میزبان یک پیکر نبود؛ میزبان دلدادگیِ ملتی بود که عزیزترین امانت خود را با اشک و احترام تا حریم سیدالشهدا(ع) مشایعت کرد؛ و چه نیکو که محتشم قرنها پیش سروده بود: «خوش داشتند حرمت مهمان کربلا را». امروز این بیت، روایت زندهی نجف و کربلا بود.
انتهای خبر/
و سرانجام، پس از ساعاتی طولانی از بدرقهای بینظیر؛ پس از اشکهای نجف، انتظارِ بابالقبله و موج خروشان عزاداران در مسیر بینالحرمین، پیکر مطهر امام خامنهای به کربلای معلا رسید. گویی جانِ ایران، خسته از این وداع بزرگ، در آغوش امام حسین(ع) آرام گرفت.
کربلا امشب تنها میزبان یک پیکر نبود؛ میزبان دلدادگیِ ملتی بود که عزیزترین امانت خود را با اشک و احترام تا حریم سیدالشهدا(ع) مشایعت کرد؛ و چه نیکو که محتشم قرنها پیش سروده بود: «خوش داشتند حرمت مهمان کربلا را». امروز این بیت، روایت زندهی نجف و کربلا بود.
انتهای خبر/